el.

Πάρε ένα ξεθωριασμένο τύμπανο και πέτα το θυμωμένα σε ένα άδειο υπόγειο. Άκου προσεκτικά τον ήχο που θα παραχθεί και γράψε τις σκέψεις σου σε ένα μικρό, στυλάτο σημειωματάριο με οργανωμένα στρογγυλά γράμματα. Σκύψε και αγκάλιασε τα γόνατα σου. Άκου τον αντίλαλο να περιπλανιέται ανήσυχος από τοίχο σε τοίχο. Ανατρίχιασε και εξερεύνησε με τη γλώσσα σου την πίκρα της σκουριάς. Συνειδητοποίησε τη γύμνια σου. Να αρχίσεις να κρυώνεις και να συρθείς πίσω απ΄ τον αντίλαλο ακουμπώντας προσεκτικά τις παλάμες σου σε συγκεκριμένα σημεία του δαπέδου για να μην κοπείς, λερωθείς, πονέσεις. Να νιώσεις το τσιμέντο να μετράει νωχελικά τα πλευρά σου μόνο και μόνο γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορεί να γίνει εκείνη τη στιγμή. Να το δεχτείς χωρίς φόβο ή δάκρυα. Να σηκωθείς, να τεντωθείς. Να προσέξεις το μικρό σπασμένο γυαλί που σε καθρεφτίζει με μιαν ακρίβεια τρομαχτική. Θαύμασε το σώμα σου. Πάρε το γυαλί και χάραξε την περιοχή απ’το στέρνο μέχρι τον αφαλό. Με μια αυστηρή γραμμή. Μάζεψε το αίμα να μην λερώσει. Χάιδεψε τα πέλματα σου. Ψηλάφησε τις φουσκωμένες φλέβες. Ίσως σκεφτείς ότι τα μυστικά όλου του κόσμου κυλούν εκεί μέσα. Ίσως παρηγορηθείς. Να παρηγορηθείς. Να ψάξεις για έξοδο και να μη βρίσκεις καμία. Μη τρομάξεις. Όλα στον καιρό τους. Μπορείς να κοπείς λίγο ακόμα με το γυαλί ή να ξεκουραστείς. Μπορείς να κόψεις τις φλέβες σου και να αιμορραγήσεις αργά, μέχρι να πεθάνεις. Ίσως αυτό το τελευταίο να ‘ταν το καλύτερο. Δεν θα το κάνεις όμως, το ξέρουμε και οι δυό. Κοιμήσου.